omroep flevoland

Op een lijst staan een paar alledaagse spullen: donkerblauwe schoenen, een haarborstel, een flesje lenzenvloeistof en een doosje Haribo-snoepjes. Voor een buitenstaander lijken het gewone voorwerpen. Voor Annemieke en Jack Rhee vertellen ze het verhaal van hun zoon Floris.

Een jaar na de vliegramp op London Southend Airport reizen de ouders terug naar Engeland. Ze wonen de herdenking bij, krijgen de laatste persoonlijke bezittingen van Floris terug en staan stil op de plek waar hij op 13 juli 2025 om het leven kwam.

"Voor veel mensen zijn het gewoon spullen", zegt Annemieke. "Maar elk item heeft een herinnering." Het doosje Haribo raakt haar misschien nog wel het meest. "Die stopte ik altijd tussen zijn kleren als hij op reis ging, dan wist ik dat hij die op zijn bestemming zou vinden."

"Als je Floris een hand gaf, kende je hem eigenlijk nog niet. Je moest echt een dag met hem optrekken"

Floris tijdens studie in Noorwegen

Dit verhaal is gemaakt naar aanleiding van de documentaire Happy Man van Omroep Flevoland. Daarin blikken ouders, vrienden en teamgenoten terug op het leven van Floris Rhee. De volledige documentaire is hier te bekijken:

'Vliegen, vliegen, vliegen'
Wie Floris alleen kent van de nieuwsberichten over de vliegramp, kent volgens zijn ouders maar een klein deel van zijn verhaal. "Floris was een enthousiaste, humorvolle, warme jongen", vertelt Annemieke. "Hij stond volop in het leven en vliegen was zijn passie. Daar deed hij alles voor."

Zijn vader hoeft niet lang na te denken over wanneer die droom begon. "Vanaf zijn dertiende was er maar één weg: vliegen, vliegen, vliegen." Toch werd het zaadje al eerder geplant. Op zijn negende verjaardag kreeg Floris een rondvlucht cadeau op Lelystad Airport. "Hij mocht voorin zitten en zelfs even sturen. Toen was het vlammetje aangegaan."

Noorwegen werd de volgende stap. Daar volgde hij de zware pilotenopleiding van EPST. In eerdere radio-interviews bij Omroep Flevoland vertelde Floris hoe intensief die opleiding was. Lange dagen vol theorie, simulatortrainingen en vlieglessen, maar klagen deed hij nauwelijks. Hij wist waarvoor hij het deed.

Tijdens die opleiding ontmoette hij ook Matthijs Melssen. Ze vlogen samen, studeerden samen en bleven ook daarna bevriend. "Als je Floris een hand gaf, kende je hem eigenlijk nog niet", vertelt Matthijs. "Je moest echt een dag met hem optrekken. Dan leerde je pas kennen wie Floris werkelijk was."

Matthijs (2e v. links), Floris (3e v. rechts)

'Hij was een enorme verbinder'
Zijn ouders zijn niet alleen trots op de carrière die Floris opbouwde, maar misschien nog wel meer op de persoon die hij was. "Hij was een enorme verbinder", zegt Annemieke. "Hij hield van muziek, van mensen en kon met iedereen praten. We waren echt de drie musketiers. Niet omdat het moest, maar omdat we het fijn vonden om alles samen te doen."

Dat beeld herkennen ook zijn vrienden van hockeyclub De Meeuwen in Emmeloord. "Floris was eigenlijk een hele sociale jongen", vertelt teamgenoot Toon van der Wiel. "Hij keek misschien eerst even de kat uit de boom, maar hij kon met iedereen overweg." Jos Sturm vult aan: "Hij deed gewoon lekker zijn eigen ding. Hij was altijd vrolijk en je kon ontzettend goed met hem praten."

Ook Matthijs herkent dat beeld. "Hij was altijd goedlachs en ontzettend trouw. Als er iets was, kon je hem midden in de nacht bellen. Hij nam altijd op. En als je met hem had afgesproken, ging je eigenlijk altijd met een glimlach weer naar huis."

Jos (links) en Toon (rechts)

Op de hockeyclub leeft Floris nog iedere week voort. Zijn shirt hangt ingelijst in het clubhuis, er brandt regelmatig een kaarsje bij zijn foto en buiten staat een grote verbindingsbank. Midden op de tafel staat de titel van zijn favoriete nummer: Happy Man.

De barbecue die nooit begon
13 juli 2025 begint als een gewone zomerdag. De was is gedaan, Floris is onderweg na dagen vliegen en die avond zouden ze samen barbecueën. "We zaten achter het huis te wachten tot hij thuiskwam", vertelt Annemieke. Via FlightRadar volgden ze zijn vlucht. "Ik stuurde hem nog een berichtje: 'Kom je vandaag nog thuis?'"

Dat antwoord kwam nooit. Niet veel later belt zijn werkgever. "Marco zei: 'Floris heeft een ongeluk gehad.' Eerst dacht ik nog aan een incident op het platform. Toen zei hij: 'Kijk maar even niet op internet.' Natuurlijk doe je dat toch."

Toen Annemieke de beelden zag, zette ze haar telefoon direct weer uit. "Ik heb in de tuin staan huilen, schreeuwen en bidden dat het niet waar zou zijn." Jack wist op dat moment eigenlijk al genoeg. "Als je die beelden ziet, weet je dat daar niemand meer uitstapt."

De plek waar het vliegtuig verongelukte

Onderzoek nog niet afgerond
Een jaar na de vliegramp is de definitieve oorzaak nog altijd niet bekend. De Britse Air Accidents Investigation Branch (AAIB) onderzoekt nog steeds wat er precies misging tijdens het opstijgen van het vliegtuig op London Southend Airport. Volgens de ouders van Floris neemt de Britse onderzoeksdienst de tijd om het onderzoek zorgvuldig af te ronden. Het is nog onbekend wanneer een definitief rapport verschijnt.

"Iedere keer komen er nieuwe verhalen boven. Dan leer je hem eigenlijk steeds opnieuw kennen"

'Fantastisch wat iedereen deed'
Na het ongeluk wordt de stilte doorbroken door tientallen vrienden, familieleden en bekenden. Zo stroomt de dag na het ongeluk het clubhuis van hockeyclub De Meeuwen in Emmeloord vol. Ook daarna blijven mensen komen.

"Fantastisch", zegt Annemieke. "Ze stonden hier al gelijk de eerste dag met lasagne, risotto, kaarsen en bloemen. En dat is nooit opgehouden. Dat is hartverwarmend. Het draagt ons door alles heen."

Ook de hockeyvrienden blijven langskomen. Niet alleen om Jack en Annemieke te steunen, maar ook om zelf over Floris te praten. "Dat helpt ons ook met verwerken", vertelt Jos. "Iedere keer komen er weer nieuwe verhalen boven. Dan leer je hem eigenlijk steeds opnieuw kennen."

Ingelijst shirt Floris bij hockeyclub

Voor Matthijs zit het gemis juist in de kleine dingen. "We hadden afgesproken dat hij mijn nieuwe appartement zou komen bekijken", vertelt hij. "Dan besef je ineens dat volgende week woensdag nooit meer komt."

'Liefde en dankbaarheid houden je overeind'
Tijdens de herdenking in Engeland, een jaar na het ongeluk, wordt een plaquette onthuld met de namen van de vier slachtoffers. Voor Annemieke voelt het als een bijzonder gebaar. "Ze zeiden daar: dit is ons vliegveld, maar nu ook jullie vliegveld. Dat vergeet ik nooit meer."

Juist die reis geeft haar ook rust. Niet omdat alle vragen zijn beantwoord, maar omdat ze ziet hoeveel zorg er is geweest. "Ze geven Floris daar een gezicht. Dat heeft mij heel veel rust gegeven."

Terugkijkend op het afgelopen jaar overheerst uiteindelijk niet alleen verdriet. "We hebben zoveel liefde gekregen van de mensen om ons heen", zegt Annemieke. "Het is een rollercoaster geweest, maar liefde en dankbaarheid houden je overeind."

Floris behaalt opleiding in Noorwegen

'Hij was een happy man'
In de tuin van hun woning, op de plek waar Floris ooit een toelatingsvideo opnam voor zijn vliegopleiding, denken Jack en Annemieke terug aan hun zoon. Niet aan het ongeluk, maar aan zijn leven. Aan de jongen die overal muziek draaide, altijd cadeautjes meenam van zijn reizen en het liefst de wereld ontdekte vanuit de lucht.

"Maak er wat van", zegt Annemieke. "Wees lief voor de mensen om je heen. Daar draait het uiteindelijk allemaal om."

Dat is ook hoe zij willen dat Floris herinnerd wordt. Niet als de piloot die omkwam bij een vliegramp, maar als de zoon, vriend en teamgenoot die mensen met elkaar verbond. Zoals zijn moeder het zelf het mooist samenvat: "Floris was een happy man."

Omroep Flevoland heeft ook werkgever Zeusch Aviation benaderd voor medewerking aan de documentaire. Het bedrijf liet weten daar vanwege het nog lopende onderzoek niet aan te kunnen meewerken.