omroep flevoland

Almere viert dit jaar haar 50-jarig bestaan. In een halve eeuw is de stad uitgegroeid tot een diverse stad, waar mensen van zo'n 150 nationaliteiten wonen en werken. Maar hoe leven Almeerders met al die verschillen samen? Leven ze vooral naast elkaar, of ook echt met elkaar? In een drieluik kijken we naar diversiteit, ontmoeting en verbondenheid in Almere.

Deel 1 – Mardjan Seighali

Mardjan Seighali (62), geboren in Iran, schrijver, humanist en maatschappelijk bestuurder, woont al ruim dertig jaar in Almere. Ze was onder meer actief in de gemeenteraad en werkte met gezinnen en jongeren. Ook was ze directeur van Stichting voor Vluchteling-Studenten UAF en van het Taalcentrum Almere. In 2019 kreeg ze de Comeniusprijs voor haar jarenlange inzet voor vorming, onderwijs, cultuur en de ontwikkeling van de samenleving.

In de Nieuwe Bibliotheek, terwijl ze gemberthee drinkt, zegt ze resoluut: "Ik hou van Almere." Met een grapje zegt ze tegen haar Amsterdamse vrienden: "Hier kan ik een kasteel hebben, terwijl ik in jullie stad niet eens een klein appartement kan kopen."

Ruimte voor ontmoeting en talent
Seighali is trots op de natuur, de sportvoorzieningen en de leefomgeving van Almere. Ook de diversiteit van de stad ziet ze als een kracht. Ze spreekt met warmte over de programma's van Stichting Avanti, die zich inzet voor diversiteit en verbinding in Almere, en over de docenten van het Taalcentrum.

Taalcentrum Almere

Archief

Die docenten helpen volgens haar kinderen en jongeren van verschillende nationaliteiten met geduld en betrokkenheid hun weg te vinden in de Nederlandse samenleving. "Een combinatie van liefde en kennis", noemt ze dat.

'Gebrek aan ontmoetingsplekken'
Almere mist volgens Seighali kleinschalige, openbare plekken waar mensen elkaar vanzelf kunnen ontmoeten. Plekken waar je met anderen in gesprek kunt raken zonder klant of verkoper te zijn.

Dat is niet alleen een taak van de overheid, vindt ze. Ook woningcorporaties en inwoners moeten volgens haar verantwoordelijkheid nemen voor de stad. Almere zou beter gebruik kunnen maken van het talent dat al aanwezig is: van jongeren tot bestuurders en vooral van mensen die zich betrokken voelen bij de stad.

Ook de aantrekkelijkheid van Almere kan volgens Seighali beter. Station Almere Centrum noemt ze als voorbeeld. Dat vindt ze weinig aantrekkelijk en zonder uitstraling. Ze ziet bovendien dat veel studenten na hun studie vertrekken.

Samen komen we verder
Tijdens haar jaren bij Stichting voor Vluchteling-Studenten UAF hoorde Seighali geregeld hoe moeilijk nieuwkomers het vinden om contacten te leggen. Volgens haar ligt de verantwoordelijkheid daarvoor bij beide kanten.

"Beide kanten moeten een stap naar elkaar toe zetten om een gesprek mogelijk te maken; een goed gesprek gebaseerd op gelijkwaardigheid, empathie en acceptatie."

Ze haalt daarbij een Perzisch spreekwoord aan: "Van één hand komt geen geluid." Echte integratie vraagt volgens haar niet alleen om bereidheid van nieuwkomers, maar ook om openheid van de samenleving die hen ontvangt.

Samen feesten vieren
Seighali heeft zelf ervaren hoe belangrijk het is dat culturen elkaar daadwerkelijk ontmoeten. Zo vierde ze samen met Nederlandse vrienden Nowruz en Chaharshanbe Suri, twee eeuwenoude Perzische feesten.

Die feesten moeten volgens haar niet alleen door de ene groep worden georganiseerd terwijl de andere toekijkt. "Je moet het samen vieren."

Diversiteit wordt volgens Seighali pas een kracht als er ook ruimte is voor participatie, openheid en acceptatie. Discriminatie, geweld en extremisme moeten daarbij worden teruggedrongen.

Uitreiking van de Comeniusprijs

Ze vindt dat er in Almere nog te weinig ruimte is voor mensen met verschillende achtergronden om hun ervaringen, waarden en talenten aan de stad toe te voegen. Daar kan volgens haar juist winst worden behaald.

"Sociale interactie is een wisselwerking", zegt ze. Door meer open te staan voor elkaar kunnen inwoners van verschillende achtergronden bijdragen aan de ontwikkeling van de stad.

Voor Seighali begint dat bij het loslaten van het onderscheid tussen 'wij' en 'zij'. Dat onderscheid bestaat volgens haar nog steeds, mede door de politiek. Het zou moeten gaan over één gezamenlijk 'wij', waarin verschillen vanzelfsprekend onderdeel zijn van het dagelijks leven.

Ze geeft een eenvoudig voorbeeld: als ze haar buren wil helpen, moet ze niet eerst kijken naar de kleur van hun haar of ogen.

Thuis begint bij verbondenheid
"Ik voel me hier thuis", zegt Seighali. Ze is dankbaar voor de kansen en vrijheid die ze in Nederland heeft gekregen. Tegelijkertijd raakt de situatie van vrouwen in Iran en Afghanistan haar diep. Ze vindt dat vrouwen meer macht en verantwoordelijkheid moeten krijgen in de samenleving.

Ook in Almere ziet ze ruimte voor verbetering. Vrouwen zijn op veel terreinen actief, maar hun rol kan volgens haar nog groter worden.

Diversiteit zonder solidariteit en mededogen kan volgens Seighali leiden tot spanningen en onrust. "Solidariteit in een diverse samenleving betekent dat er ruimte is om vreugde en verdriet met elkaar te delen."

Voor haar draait je thuis voelen daarom niet alleen om een plek om te wonen. Het gaat ook om cultuur, sociale contacten en de gezamenlijke verantwoordelijkheid om aan een open en verbonden samenleving te bouwen.

Almere heeft volgens Seighali alle mogelijkheden om die solidariteit, openheid en maatschappelijke ruimhartigheid verder te versterken.

Eenheid in diversiteit. Of, zoals een oude Nederlandse spreuk het zegt: "Eendracht maakt macht."